Over reizen

The Tongario Northen Circuit

The Tongario Northen Circuit is één van de “Great Walks” op het Noordereiland van Nieuw Zeeland.

Toen ik mijn rugzak trachtte in te pakken voor the Tongariro Northen Circuit leek ik meer zenuwachtig dan toen ik hem thuis inpakte voor mijn 4 maanden soloreis. Hoewel deze trekking een “great walk” is, wat wil zeggen goede paden, goede wegwijzers en heel wat volk onderweg, ben ik toch nerveus. Ik loop de trekking namelijk tegen de richting in.  En ik ben alleen.  Dat wil zeggen dat ik enkel op de helft van de dag andere mensen zal tegenkomen.

Zo alleen wandelen is toch wel raar, iets wat ik echt moet leren. Ik moet leren me te ontspannen en niet “wat als” te denken, om te kunnen genieten van al de pracht om me heen. Mijn camera Fuji leidt me wel wat af. Maar aangezien ik 4 dagen geen elektriciteit hebt, moet ik spaarzaam zijn met de batterijen. Het weer is goed, het zijn slechts 5 uurtjes vandaag, de rugzak is niet te zwaar en ik ben goed voorbereid. Ontspannen lukt me redelijk, maar toch loop ik snel en neem ik slechts 1 korte pauze om iets te eten. De kaart die ik heb is een tekening, rommel dus.  Al wat ik heb is mijn uurwerk om te weten waar ik ongeveer ben. De gedachten gaan heen en weer, praten doe ik met de zon. Prachtig, het is prachtig, dank u zon. Tevreden bereik ik de eerste hut.   ’s Nachts is de sterrenhemel indrukwekkend, de melkweg spectaculair.

Gezegend is de zon, boven alle sterren

Dag 2 is het zelfs nog beter weer. Gezegend is de zon boven alle sterren. Ik ontmoette in de hut een koppel dat dezelfde omgekeerde weg loopt als ik. We spelen haasje over tijdens de wandeling, maar mijn tempo is net iets hoger. Het is een korte wandeldag, dus geniet ik wat aan een riviertje. Even wachten op het koppel. Maar dat duurt nu toch zo lang? Oei, die rivier staat niet op de slechte kaart en het pad loopt weg van de vulkaan, in plaats van er naar toe. Lap, lichte paniek. Ok, ik heb tijd genoeg vandaag, dus ik besluit dan maar om terug te lopen, bergop natuurlijk, tot ik het koppel of een gemiste splitsing zie. Na een kwartier hoor ik stemmen, ja hoor, het is de juiste pad, geen splitsing, geen probleem, alleen wat extra km gelopen en een verhoogde hartslag. De rest van de dag verloopt rustig, geniet ik, gedachten komen en gaan. Ik praat met de zon. Wederom ben ik blij om de hut te zien. Na het eten geeft de ranger zijn “huttalk”, hij is grappig en weet de sfeer er in te brengen. Vrieskou, vroeg onder de dons,  vroeg op voor de zonsopgang en de lange wandeldag 3.

Het is 6.45u, de vulkaan kleurt rood, prachtig, iedereen stil. Als de magie verdwijnt, de rugzak weer aan en ik ga als eerste op weg. Ik dank de zon voor het schouwspel en vraag om zeker vandaag nog bij me te blijven. Want ik loop vandaag door het landschap uit Lord of the rings en dat beloofd prachtig te worden. Als de benen goed zijn, zal ik als extra nog Mt Doom beklimmen. Of Mt Ngauruhoe, zoals de vulkaan waar ik nu al 3 dagen rondloop echt heet. En de zon die blijft en de benen zijn goed. Als allereerste bereik ik de blauwe meren en de rode krater, Fuji wordt zot. Binnen enkele minuten zullen duizenden mensen van de andere kant komen. Ze lopen de Tongaria Crossing, een dagtocht. Blij dat ik weer dwars en anders doe. De beklimming van Ngauruhoe is zwaar, stijl en best gevaarlijk. Vallende stenen, klauteren op handen en voeten en weinig om aan vast te houden. De beloning groot, een onwezenlijk uitzicht. De afdaling is in het gravel, daar heb ik ervaring in, gewoon lopen en glijden, cool. Op een half uurtje ben ik beneden. Ondertussen is de massa verdwenen en loop ik de laatste 2 uurtjes tot aan de hut. De ranger  van deze hut is een Maori. Hij dankt de zon en moeder aarde via een Haka, een spirituele dans. Leuke gesprekken in de warme hut, met een bond gezelschap van leeftijden en nationaliteiten.

De laatste wandeldag is een hele korte, 3 uurtjes. Geen spoor van onzekerheid meer, gewoon genieten. Gedachten komen en gaan. En op een gegeven moment besef ik: dat ik gewoon niets denk, het is leeg in mijn hoofd, stil. Bijzonder, zo heb ik me nog nooit gevoeld….

The hardest walk is walking alone, but it also makes you stronger

One comment

  1. Twintig jaar geleden ook gedaan, heel mooie herinneringen aan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *