Over reizen

De Opaalkust langs de GR 120

De Opaalkust is een prachtige kuststrook in het noorden van Frankrijk. De streek wordt gekenmerkt door eindeloze stranden, hoge kliffen, glooiende duinen,  rijke natuur en idyllische vissersdorpjes.

Deze regio is terecht geliefd bij natuur- en landschapsfotografen. Ze rijden met hun wagen langs alle fotografische hoogtepunten. Wie op het juiste uur, met het juiste materiaal op de juiste plaatst staat, gaat met schitterende beelden naar huis. Landschapsfotograaf Bart Heirberg schreef een uitgebreid blogartikel over de Opaalkust als fotolocatie.

Soms ben ik jaloers op deze fotografen, met hun rugzak vol lenzen, filters en een deftig statief. Maar als reisfotograaf wil ik naast het maken van foto’s ook reizen.

Reizen is ontdekken, ontmoeten, vertragen, beleven en verwondering

Daarom reis ik te voet, met enkel Fuji, 2 kitlenzen en mijn Samsung smartphone in de rugzak. Tijdens het reizen maak ik beelden, die het verhaal van zowel de reis als de regio vertellen. Reisverbeelding… begrijp je?

Twee dagen volg ik de rood-witte markeringen van de GR 120. Deze Grande Randonnée du Littoral, loopt vanuit De Panne tot aan Berck Plage.  Het wandelpad bedraagt 175 km en loopt door de mooiste natuurgebieden van de Opaalkust.  Mijn tocht start in Boulogne-sur-Mer en eindigt op de Cap Blanc-Nez.

Het is herfst en er staat een stevige wind. De lucht is prachtig, vol dreigende wolken en zo nu en dan breekt de zon door. Soms loopt het pad over het strand, dan weer door de duinen, over de dijk of dwars door een vissersdorpje.  De markeringen zijn niet altijd zo duidelijk, maar dat is geen probleem.  Je kan zelf kiezen waar je loopt, zolang je de kustlijn volgt kom je automatisch weer op het pad terecht.

Het eerste stuk loop ik over het strand van Boulogne-sur-Mer.  Het blijkt een ideale dag te zijn om te strandzeilen. Ik ontmoet een “locale” die wel op een hele speciale manier voor het avondeten zorgt. Gewapend met een harpoen, een mes en een boei duikt hij het water in, om zijn eten te schieten.  Zitten er hier dan zo’n grote vissen dat je die met een harpoen kan schieten?  Later op de markt vind ik het antwoord op die vraag.

Het eerste dorp op mijn weg is Wimereux, ik hoopte me op te warmen bij een kop koffie.  Maar er is geen enkele horeca zaak te bespeuren op de wandeldijk. Wel zijn er mooie, oude huisjes met een trapgevel in pastelkleur.  Rust.

Als ik Ambleteuse nader gaat het zandstrand over in een kiezelstrand.  In de verte zie ik Fort Mahon (17e eeuw).  Dit fort is één van de top-fotolocaties. De rivier Slack mondt hier uit in de zee. Tevergeefs zoek ik een brug, dan maar de schoenen uit en op blote voeten de rivier oversteken. Ook hier ontmoet ik een familie die hun avondeten van het strand plukt.

Audresselles is het volgende dorp, het heeft geen wandeldijk, de tijd lijkt hier te hebben stil gestaan. Prachtige oude huizen die dringend een likje verf kunnen gebruiken. In het centrum zijn er wel enkele eetgelegenheden. “Fruits de mer”, is de specialiteit van de streek en daarvoor moet je bij Chez Mimi zijn. Maar zonder reservatie zal je er niet snel terecht kunnen.

Vanaf Audresselles gaat de tocht verder richting Cap Gris-Nez. Je kunt hier kiezen om over het strand of hoger op te wandelen. Als je geen natte voeten wil moet je wel even de getijdenkalender raadplegen als je voor het strand kiest. De Cap Gris-Nez ligt op 50 m boven de zeespiegel. Nergens anders ben je zo dicht bij het Verenigd Koninkrijk. Ik kies voor het hoger  liggend gedeelte en zie ik in de verte de krijtrotsen van Dover. Net voor ik aan de top met de vuurtoren kom, spot ik 3 zeehonden in het water.

Het gebied tussen de Cap Gris-Nez en de Cap Blanc-Nez is een prachtig stukje natuur. Een geliefde plek voor vogelaars omdat het op de trekwegen ligt van zee- en zangvogels. Tijdens de vogeltrek spot je hier zeker de Jan van Gent en de Vale Pijlstormvogel.

Vanuit Wissant zie ik in de verte de Cap Blanc-Nez opduiken. Wissant ligt precies 5 km van beide caps.  De Cap Gris-Nez heeft grijze rotsen, de Cap Blanc-Nez witte. De naam Wissant komt van “wit zand” en tussen beide rotsen ligt inderdaad een stukje prachtig zandstrand en duinen.

Het is hier tevens de “place to be” om te kitesurfen. Ik heb geluk, er staat veel vind en het licht is fantastisch.  Fuji schiet in actie, het gemiddelde wandeltempo daalt. De lucht is dramatisch en als kers op de taart verschijnt er een volle regenboog.

De rest van de tocht loop ik over het strand, de witte kliffen worden hoger. De GR brengt me vanaf het strand tot op de top, zo’n 134 m boven de zeespiegel.

Ik zie de zon zakken in de zee…

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *